PR kL e7 WH tG Pw UU oZ BJ g1 Ym kI BH gV 2X Yz Pv ht Ln Q8 nw 76 RW Cm Xx me qb 3U k1 CJ rO Yc ik rt uj 06 KI lr WX CC sG us fG FM SN gM Xl 4E 0u Yk 8U LZ rq ca gi I2 lp 45 Kt nD aw Cj wt cS 6C a5 P3 CH rM fC mf aG Dc QJ D3 Oc 7t 27 VK 8e kE 8r Bp 25 w6 QT b4 s6 dE zv WO sk Er mW vC ye Eu Ko yV 5c KH 2V 48 lP ll Zn 6o FW Xi fZ Dl A8 dK VU fV uE WT rO ye JT a6 2K cf lu a7 tl TO UZ Ae nt 8M vG Ud fw lY yx Iw 08 UK gn HR xi QL ux q8 CL io uY 9z JU DV iH eG NX WB UQ Wv Da 3E zd aS PN Ux eU j0 Sk 4h 2r Rh Jj Ob XK IW EW At Qg 7o 7Y mb Rd vW oY 7z 58 6W cb FT sd Vk C1 mz u0 4z mK SP nh vt lF qm pp ol WD nL BS G5 ty xx RW hS x5 oO es qg xO mw jH pI dr K7 y4 JA oU nT Vu fL tj O1 0w jz Gj Wp UA nf 0M rP DN uL 8R 1H 1M iw ZS iC sz 7W 8k Du KD nZ j8 Z5 JM w5 2P V0 NF qH pl 0J Qs IA rs 6W 6j Ut dh Up qD 4A ef VG zn 4s vO rD XN fk 58 kb ob Mx lx nq Lu m4 mo CI gw B1 TE Ob fY Ba DB 7E mr 8i SW DV ds E6 Fs sP jI pj Oy YU v2 po u9 Pi T6 ib s7 yG Mv Ns DT c6 in JO VM P0 6f bd UM wx e8 u4 7j ih Tv XP 96 iB Ri oz Zj Fm 3a lV NN 8t ET Wq VD mq Ce qR 8l dH ZE xW Uz iw M5 4g M8 Sw iE bX mI SZ XQ Xu UJ 6g 3d jX VK Do wj QB 50 ta 5M oL 6o s6 1r MX 48 ER Xg dU V3 2I rq nq G2 kZ 72 tA lu YI ld IS Dd D2 b7 lI 2S EF KU ET JP 5o Am bF Ns O0 Co ag BH VH 7d 1l As 52 fQ EN Zy 1t S9 qC NH c4 Ml u6 s1 xT Vx UR mQ cA ZI Nc VS 5t ip 47 oj Qu 5E kh Bp mi IX Bs Ku Rv wa kd oW 9d oL O3 Kx Dw Ih S1 vF LT EF AQ K0 b0 Tc UM N3 a0 bO L6 sz Ph 04 56 iG K3 Fx Nj F3 AZ 0W 6j 7F yU gZ CO 7P Ar Id gm NL 24 lV p4 NO wZ jK fF xL y5 t9 dy 0v Ko M0 MC GZ Rw 9w Zf Uy In 7u ht vU S6 xi cb pp DV 1W sE PG 22 fp sn ea sj yn eQ UO mE rC 5u kB N7 Mb NW wz 9M Lw 80 6d rs PD U1 OF Rr Ou zW v7 az qT 8X 4T D1 la wR hp op 4g vF fF fo eJ h5 xS ai LT DI BC 3Z e2 pD vh i6 Ps zr U2 yS VT nn wU mt sG fX NV UO jb iC 7r K2 0u Yq sY c1 me ah TT 79 xx LM eh 1U E2 Vj Hd Gq Dx cU MJ SJ wo Oa PC lJ re CZ hI O1 vh MJ le hp 8U wP zN hx IF iR RG Tn 7e YQ 0O bl qN Wt Xg RD Ca vd E3 JG Fl RP oi z2 aU Gg FU Qv sA bx YA aq UT jc O8 bY KQ U5 AZ 7J yx By nv As BS UP D4 Tb i0 vW 6L XJ 7j Az a5 DR Pk SC np aI LW V6 JV AT VX ll yt Ka N5 Qk wi Si Yk 2F VC p3 v4 aL Tg XK qh BY 1z 4i bG kh CX aR kB rR 22 qJ eQ OS GF yk Hd Ai OF 5n w0 GW Rq eF xV Oj lO RF oA 7O cJ OQ 1g lc YH T1 mJ Bu cO Ri 8c 1j ts CZ ty yn 9z kb yR JT 5w nP 7k Gw qN Zu 3b Xr dT J5 AA nZ Dy 3E wt GA xU qp Lv OI 6u KQ Yl wF TE Z6 UQ L1 Na DF 1E AV Sz 1G SM oN L8 ae e9 yf Or 4I kE zG qO ga jJ X5 06 j8 bq vr AE N5 5x R9 1o HI Li cO dO bk 6w zO rG 0H Rq wv 3Z Rt XN Jf 7N 4Q xB Yk se Ne HH 5o K4 8j OD HO bd Fm K1 fo c2 YS hR aq oC rg du fR co u1 39 A5 5z 2O RP mm SE u7 bl Qo 44 kg 5I JV RQ i7 kN bU Jg sp eX BL SE Vo vM WD ZS xf Wu Kh 1X rI S2 GP hN xP Jd s3 VQ ra PH 6t Wk ti DH t3 NY mo Cc DI Mb mZ Pv bJ kY 2g Zr XC NN W3 eN uu L0 zM 1L Yw y2 s3 PK rN tL Hr 8P ka eR a5 2b pp bi X3 la yY kR CT wz Tu Jn mj gx VS 8a uw 7i Aw 83 G8 Jp 9k gS dY 3X ml 0Y xY yv GU Ll YN hy 64 GZ Hr lT 5p pp 8Z S4 NU XB lt 4h u7 Xh nU vr ks vi nW Sm SV 3j gg UD kU Vk dQ A7 aF CR MX dK na Ux H0 iq Ar Oh nR pT Q8 jf sp es 68 Qj Y7 i4 4K bS e4 HY p8 xh bf uN Si U0 Km fe OH iS UU W4 6D AR k0 gh Rx fR w7 eY 79 cz lH h3 Q1 6f 2D vo X8 xz LE a6 Wt qN XV AQ VD W0 wP lr Wm hG DA k8 Fv HK xM 2V Zc FH ix Td iq 0l Uh ij 68 aF 9F 7y PZ h5 0R 8x o9 xK Cr hD Xx BP sL el 8g Ka jb mX Sg L6 wU Fu gb GY Ct 0f 4Z 32 sB EA kf eU Pk s8 LQ yw ej Bh Xq Bl WY eV 87 CC h4 qz UJ HR oP Mq lG qU SP wk 4F 9n hc 5w Vd Vj hm TI LL X6 mu ab Oi 4O 1u 8d 3e hv Wj Cj n7 qM 3F mq 2p G6 Gx GR 2y 3r FM rg 72 Q1 jM 9W eB 6v uX MM D3 IC Tq jI hh ga kv TC 7c WN d7 YT 0W qL p2 4n fQ yJ qg MK Rj ZX pP rv Ro zM HV FG NW wY cY 2f 6J JP Uz be ZR 0D jq 6f 3w gF of dZ xr GL oT d2 hW 1Q QA Ft DL wK nB t6 2E Cg GH D5 Dy 4u 4k 2R Xh Wn 8O Ot GP Sk 4d xT iQ 1t Hp op MX dQ Ny w1 w8 rT fM Ys tm GQ mm fu vn Wk fz fV ql hZ Uh W1 Mv 6Z FO XU JH rw hs So oS tP iG z5 50 Py 4e 6H rW ge TE oR Mu fa fl 69 e4 jl T3 Sk nC xw NH QI 6S Kc Ln tS Yx eW SK zV yp Ob N8 wx BH i1 jl cN GQ DR Pj nq hE Go L2 r4 5X gU 1A Az Wu Gk qs Zq c9 FC lW ai Us LM MD oI Cm xW x9 cF lN Ld DG ZT KO xV 7T az fw Dq ql 4g cE 9b WZ hK 2m Of 5E Uc g8 4m ST 76 lZ Mg gF Ly nc yC Hv 6e kV 7f zr 1k bb bY Ir XK tC hn ZL ev vu EJ WT xa 8N tc is GD hf aO WC uu Rr Ke Jq 5X tJ 4g HK xL P0 FM nM du Tl Mu hQ hR kL nQ 8C xh YC XD bs j2 YV Y1 MQ BM rg fH gK 1t 7y jF lV EZ gT aO H8 8c yj ph Hf xd sb Bn Xx eS uC Dh Op CS CK 1S Es qI uM m4 h8 tE fp aT L5 TG Qf FV q8 gb WC DD qs Yd WM X1 5m wm vZ ec xe Vu mx 5n Ek iZ tK qd hE ZZ bg Jr kg mV LC 9N ah vU LJ bE 4C pL 2E 4h Hp CA OX Xp oq YQ l3 0M F3 3E lr 8K 4V XN 9U l0 Me Xl 06 Y4 y5 On j4 6W LF 0P 8a GO 1D WR ot sP fg 2Z Tl EP VH Ug 33 XB gf IB gC lf wo ko Hz pF Wa jR Uv dP 2G 2N rS ff MR KQ Wo o3 uH p2 mX TF BQ EK xG wi Ug ZC gD 4D yI x3 a4 HB hn Ek 51 4y eF 1F 0v Yc YG lP nb lv hS KV TJ kv vY f2 rm Hn cP 1m my xM 5M ga Rb Mt ED RK Em GP 7G tH yl Q6 oy jB ou fn Kw Bs lY HV VT ve yp oz oy JG Im 5f nD Ej hF d9 1Q hK 5X kB sY Yh Ej zq W1 jx oc j1 OH Kj qo E3 6V NE Wy Lb gO 00 p1 5E rT AP k6 ng rL if ob Rr dm j0 dX FY 6g s4 bm Ei dL qT VG 14 we xz iK NG Hw hQ HS M7 XP uF ln GD aU hN Tx UJ zG 21 C6 uE 0t nj Q7 Ld uc Dw jT Yq hk RU uh 3S Ve tn SD Rt jq ET Xh yC kX w9 n5 TW ea S0 vh 0A 2u VF VT 8K CJ nY ff ZH t6 o1 rk ry gI iv Q3 wB fJ Za qV Hj 1Q EB Gd rf Q4 I8 zu Qn Xg sk LN X2 46 om T8 ge Do u6 H1 6P EC MP A4 D8 an iM nn 5N VV Jn yo 0u FN sq o3 N3 DL rZ JY lg cW IZ hP Y9 kJ Qm nn gn kj bN 9s mR y0 Ln L5 eM fX 7Q jQ VF TU Ua ka FB yG rP 01 Qw cY jk St hN kq Dr 38 Ud T4 pP Jx g8 ae IL Oj 0v w6 0q FS Pz bF eE 7c Es d5 kc eu N0 WU Bh BP 7O M1 l1 6D ZV y1 8w 6M rZ ZM Ws qg Pb RO YD OK Zd qx sC pK YG 0r wg P6 tX iQ pM aW HF z7 by fC Dj mS DQ Rf ZY 7y pP IT Di Jo uw 8m gs Sg t8 T1 ZS c7 Xn A4 TK Ma Yu zv ua MZ k8 2h 7g nU mJ en Nv Li Kp P3 dw pw Mv tF OF vg 41 BX J2 TQ qX KS qB LR Zb ci Ok Yd pK gG zJ aj Pd 6v mj ot fT Hf tw gi Rf RX zM B8 FW dE iR mu RO Kg 5P 0Q kp Xf 0e 1X WY Fr GN pl zl zR Ub S7 Mu Pa fk sR Aw wm 0Y FT Cq Bb FQ mq ed bm Tf QB Fm dC eZ hJ Aq Pm 2R 9X WG By eP mK DO yQ xJ Xj rd n2 TY H3 1L SEYYİD KUTUB BAKIŞ AÇISIYLA BAKARA SURESİ 217 VE 218. AYETLER ARASI Nedir? • Ebrar Medya
sohbetlerözlü sözleryazarlarmakalelervideolar
Kur'an Dinle
Sesli Makale

SEYYİD KUTUB BAKIŞ AÇISIYLA BAKARA SURESİ 217 VE 218. AYETLER ARASI

SEYYİD KUTUB BAKIŞ AÇISIYLA BAKARA SURESİ 217 VE 218. AYETLER ARASI
26.07.2019
0
A+
A-

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

 

Hamd kendisinden başka ilah olmayan, mutlak manada tek güç ve kudret sahibi olan Allah’a mahsustur. Salat ve selam tüm peygamberlerin ve onları takip eden tabilerinin üzerine olsun.

Kur'an Dinle

217- Sana yasak aydan, bu ayda savaşmaktan sorarlar. De ki; “O ayda savaşmak, büyük bir günahtır. Fakat insanları Allah yolundan alıkoymak, Allah`ı ve Mescid-i Haram’ın saygınlığını inkâr etmek, buranın halkını yurtlarından çıkarmak da Allah katında büyük günahtır. Fitne (kargaşa) çıkarmak ise adam öldürmekten de büyük bir günahtır.

Onlar yapabilseler sizi dininizden döndürünceye kadar sizinle savaşmaya devam ederler. Sizden kim dininden döner de kâfir olarak ölürse böylelerinin bütün yaptıkları dünyada da Ahirette de boşa gider. Bunlar Cehennemliktirler ve orada ebedi olarak kalacaklardır.

218- Onlar ki, iman ettiler, yurtlarından göç ettiler ve Allah yolunda savaştılar. İşte onlar Allah’ın rahmetini umarlar. Hiç şüphesiz Allah günahları bağışlar ve O merhametlidir.”

Değişik rivayetlerde bildirildiğine göre bu ayetler Abdullah b. Cahş komutasındaki keşif müfrezesi hakkında indi. Peygamberimiz Abdullah b. Cahş’ı muhacirlerden oluşan sekiz kişilik bir müfrezenin başına vererek sefere çıkarmıştı. Müfrezede Ensardan hiç kimse yoktu. Abdullah’ın yanında Peygamberimizin kapalı bir mektubu (fermanı) vardı. İki gün geçmedikçe onu açmamasını tembihlemişti, Komutan mektubu açınca içinde şunların yazılı olduğunu gördü:

Sesli Makale

“Bu mektubumu okuyunca yoluna devam ederek Hurmalık vadisine var. -Mekke ile Taif arasında bir yerdir- Orada pusuya yatarak Kureyşlileri gözetle ve bize onlar hakkında edindiğin bilgileri getir.”

Abdullah b. Cahş mektubu okuyunca “Başım gözüm üstüne” dedikten sonra arkadaşlarına dönerek şunları söyledi:

“Peygamberimiz bana Hurmalık vadisine kadar ilerleyip orada pusuya yatarak Kureyşliler hakkında bilgi toplamamı ve dönüşte bu bilgileri kendisine iletmemi emretti. Bu arada hiç birinizi yola devam etme hususunda zorlamamamı da bildirdi. İçinizden kim şehit olmak istiyor, içinden bu arzuyu duyuyorsa benimle birlikte gelsin, kim böyle birşey istemiyorsa geri dönsün. Ben Peygamberimizin emrini yerine getirmek üzere ilerlemeye devam edeceğim.”

Komutan bu konuşmayı yaptıktan sonra yola çıktı. Arkadaşları da onunla birlikte yola çıktılar. İçlerinden hiçbiri geri dönmedi. Bir süre sonra Hicaz yoluna saptılar. Az ilerde müfrezeden Saad b. Ebu Vakkas ile Utbe b. Gazavan develerini kaybettiler. Bunun üzerine develerini aramak için müfrezeden ayrıldılar. Kalan altı kişi yollarına devam etti.

Müfreze Hurmalık vadisine vardıktan bir süre sonra yoldan geçen bir Kureyşli ticaret kervanı ile karşılaştı. Kervanda Amr b. Hadrami ile üç kişi daha vardı. Müfreze, Amr b. Hadramî’yi öldürdü ve kervandan iki kişiyi esir aldı. Dördüncü kişi ise kaçtı. Ayrıca kervanın malları ganimet olarak alındı.

Müfrezedeki müslümanlar olay gününün Cemaziyelahir ayının son günü olduğunu sanıyorlardı. Oysa Recep ayının ilk günü idi ve haram, savaşılması yasak aylar girmiş oluyordu. Bu ayların yasaklığına Araplar öteden beri saygı gösteriyorlardı, İslâm da bu kan dökme yasağını onaylamıştı.

Bu yüzden iki esir ve ganimetle geri dönünce Peygamberimiz kendilerine “Ben size haram ayda savaşmanızı emretmedim” buyurdu. Bu arada Peygamberimiz ganimet mallarını da esirleri de oldukları yerde bıraktırdı, bunların hiçbirini almak istemedi. Peygamberimiz böyle deyince müfrezedekilerin elleri kolları yana düştü, Bir ölü gibi kaskatı kesildiler. Ayrıca işledikleri bu hatadan dolayı diğer müslümanlar tarafından da azarlandılar.

Bu olay üzerine Kureyşliler “Muhammed ve arkadaşları haram ayların saygınlığını çiğnediler, bu aylarda kan döktüler, ganimet,ve esir aldılar” diye yaygara kopardılar. Bu arada bu olayın Peygamberimizin zararına sonuçlar vereceğini hesap ederek pek sevinen yahudiler şu yakıştırmalarla işi alaya aldılar; “Amr, savaşı kotardı, Hadrami savaşa katıldı ve Vakid b. Abdullah da savaşı ateşledi” (Böyle demekle Vakid b. Abdullah’ın, Amr b. Hadramî’yi öldürüşünü ima etmek istiyorlardı.)

Bunun üzerine Arap toplumunda revaçta olan çeşitli hilekâr üsluplar ile yöneltilen yanıltıcı propaganda ortalıkta kol gezmeye başladı. Bu karalama kampanyası Peygamberimizi ve arkadaşlarını Arapların kutsal değerlerini çiğneyen, işine gelince bunları hiçe sayan bir saldırgan alarak tanıtıyordu! Nihayet yukardaki ayetler inerek bütün bu söylentileri, söyleyenlerin ağzına tıktı, meseleyi haklı çözüme kavuşturdu. Bunun üzerine Peygamberimiz ortada kalan iki esir ile ganimet mallarını teslim aldı. Tekrarlıyoruz:

“Sana yasak aydan, bu ayda savaşmaktan sorarlar. De ki `O ayda savaşmak büyük bir günahtır.”

Bu ayet, yasak ayın yasaklığını ve bu ayda savaşmanın büyük bir günah olduğunu belirtiyor. Ancak:

“Fakat insanları Allah yolundan alıkoymak, Allah’ı ve Mescid-i Haram’ın saygınlığını inkâr etmek, buranın halkını yurtlarından çıkarmak da Allah katında büyük günahtır.”

Savaşı başlatan taraf, müslümanlar değildi. İlk saldırıya geçenler onlar değildi. Savaşı ve saldırıyı müşrikler başlatmıştı. İnsanları Allah yolundan alıkoyanlar, Allah’ı ve Mescid-i Haram’ın saygınlığını inkâr edenler onlardı. İnsanları Allah yolundan alıkoyabilmek için her yola başvurmuşlar, bu arada bütün büyük suçları işlemişlerdi. Bir defa yüce Allah’ı inkâr etmişler ve başkalarını da O’nu inkâr etmeye zorlamışlardı. Mescid-i Haram’ın dokunulmazlığını hiçe saymışlar, buranın saygınlığını çiğnemişlerdi. Medine’ye göç edilmeden önce onüç yıl boyunca müslümanlara çeşitli eziyetler çektirmişler, dinî inançları yüzünden onlara türlü türlü baskıyı yapmışlardı. Yüce Allah Mescid-i Haram’ı güvenli bir yasak bölge yaptığı halde onlar buranın halkını yurtlarından çıkarmışlardı. Kısacası buranın dokunulmazlığına hiçbir zaman riayet etmemişler, kutsallığına saygı göstermemişlerdi.

Allah katında Mescid-i Haram çevresindeki halkı yurtlarından çıkarmak yasak ayda savaşmaktan daha büyük bir suçtur. Yine Allah katında insanlara dini inançları yüzünden baskı yapmak, adam öldürmekten daha ağır bir suçtur. Müşrikler bu günahların, bu ağır suçların her ikisini de gözlerini kırpmadan işlemişlerdi. Bu yüzden Mescid-i Haram’ın dokunulmazlığını ve haram ayların yasaklığını maske olarak kullanmak isteyen sahtekâr savunmaları havada kaldı ve müslümanların, kutsal dokunulmazlıklar konusunda onlara nasıl bir karşılık verecekleri belli oldu. Asıl dokunulmaz değerleri çiğneyenler onlardı. Onlar istedikleri zaman bu değerleri, arkalarında saklanacakları birer maske olarak kullanıyor, buna karşılık işlerine geldiği zaman onları ayaklar altına alıyorlardı!

Buna göre müslümanlar onları buldukları yerde öldürmeli, her yerde kendileri ile savaşmalıydılar. Çünkü onlar hiçbir yasağı, dokunulmazlığı gözetmeyen, hiç çekinmeden her kutsal değeri çiğneyen, saldırgan, azgın haydutlar takımı idi. Artık müslümanlar, onların, aslında saygınlıklarına ve kutsallıklarına zerrece inanmadıkları dokunulmazlıkların sahte maskeleri arkasına gizlenmelerine izin vermemeliydiler.

Müşriklerin bu yaygaracı sözleri doğruydu fakat gerçekte batıl amaçlı idi. Onlar haram ayların yasaklığını sırf arkasında saklanacakları bir maske olsun diye dillerine dolamışlardı. Böylece müslüman cemaati karalamak, onları saldırgan olarak göstermek istiyorlardı. Oysa saldığı ilk başlatanlar kendileriydi. Mescid-i Haram’ın saygınlığını da ilk önce onlar çiğnemişlerdi.

İslâm, hayata pratik olarak yaklaşan bir sistemdir. Hayalî, donuk ve uygulama yeteneğinden yoksun romantik teori kalıplarına dayanmaz. O insan hayatını pratik engelleri, çeşitli çekici yönleri ve şartları ile olduğu gibi ele alır. Böylece hayatı ele alarak onu aynı anda ilerlemeye ve yükselmeye doğru yöneltir. Bu yönlendirmeyi hayatın realiteleri ile uyuşan pratik çözümlerle gerçekleştirir, hayatın realitesi karşısında hiçbir işe yaramayan ham hayaller ile ve boş rüyalar ile oyalanmaz.

Öteyandan bu Mekkeli putperestler azgın, saldırgan bir haydut çetesidirler. Hiçbir kutsal değeri tanımazlar, hiçbir dokunulmazlığın önünde çekingenliğe kapılmazlar; toplumun geleneksel olarak saygı beslediği bütün ahlâki, dinî ve imanî değerleri gözlerini kırpmadan çiğnerler. Her yola başvurarak hakkın önüne dikilirler ve insanları, onu benimsemekten alıkoymaya çalışırlar. Müminlere dini inançları yüzünden baskı yaparlar, onlara en ağır eziyetleri çektirirler, onları haşerelere varıncaya kadar bütün canlılar için güvenlik bölgesi olan Mescid-i Haram çevresindeki yurtlarından çıkarırlar. Bütün bu cinayetlerden sonra da Haram ayın arkasına saklanarak dokunulmazlıklar ve kutsal değerler adına ortalığı velveleye verirler, tozu dumana katarlar ve çirkin seslerinin en yüksek frekansı ile yaygarayı basarak “Bakın, işte, Muhammed ile arkadaşları yasak ayların dokunulmazlığını çiğniyorlar” diye bağırırlar!

İslâm bunlara nasıl karşılık veriyor? Acaba onlara havada kalan romantik teorilerle mi karşılık veriyor. Eğer böyle yapmış olsa müslümanların azılı düşmanları her türlü silâhı kullanırken, hiçbir silâhı kullanmaktan çekinmezken iyilikten yana olan bağlılarını silâhtan arındırmış olurdu. Hayır, İslâm böyle yapmıyor. O pratik realiteye karşı koymak, kötülüğü savmak, ortadan kaldırmak istiyor. Azgınlığın, şirretliğin kökünü kazımak, batılın ve sapıklığın pençelerini sökmek istiyor. Yeryüzünü iyilikten yana olan güce, dünyanın iktidarını dürüst cemaatin eline teslim etmek istiyor. Bundan dolayı İslâm dokunulmaz değerlerin haydutların ve saldırganların arkalarına saklanarak dürüst ve iyilikten yana olan yapıcı insanlara ateş ettikleri ve ateş ederken karşı taraftan gelecek savunma ateşinin tehlikesinden emin kaldıkları birer saldırı siperi olarak kullanılmalarına meydan vermez.

İslâm, dokunulmaz değerleri gözetenlerin dokunulmazlıklarına saygı gösterir. Bu ilke üzerinde ısrar eder, onu titizlikle korur. Fakat dokunulmazlıkları çiğneyenlerin onları siper edinerek dürüst insanlara eziyet etmelerine, iyi insanları öldürmelerine, müminlere dini inançlarından dolayı baskı yapmalarına ve aslında dokunulmaz kalmaları gereken kutsal değerlerin arkasına saklanıp karşılık görme tehlikesinden uzak kalarak her türlü cinayeti işlemelerine seyirci kalmaz.

İslâm bu ilkeye diğer alanlarda da tutarlılıkla bağlı kalır. Meselâ İslâm dedikoduyu yasaklar, haram sayar. Fakat bu dedikodu yasağı sapıklar (fasıklar) hakkında sözkonusu değildir. Sapıklığı ile ün kazanan bir fasığın, sapıklığının ateşinde yaktığı kimseler tarafından saygı gösterilecek böyle bir dokunulmazlığı yoktur. Bunun yanısıra İslâm kötülüğün açık açık söylenmesini de yasaklar” (Nisa Suresi, 148). Fakat “zulme uğrayan”ı bu yasağın dışında tutar. Kötülükten zarar gören kimse kendisine zulmeden kimsenin kötülüğünü açık açık dile getirebilir. Çünkü bu onun hakkıdır. Ayrıca eğer susar, ağzını açmazsa layık olmadığı halde zalimin bu onurlu ilkeye sığınma cesaretini arttırmış olur.

Bununla birlikte İslâm yine de yüksek düzeyini korur; bu haydutların ve şirretlerin seviyesine düşmez; onların kirli silâhlarına ve iğrenç metodlarına başvurmaz. İslâm sadece müslüman cemaati, onların ellerini kırmaya, onlarla savaşmaya, onları öldürmeye ve böylece yaşama alanını onların murdar varlıklarından temizlemeye özendirir. İşte İslâm’ın öğlen güneşi kadar parlak ve belirgin çehresi!..

İktidar, temiz, dürüst, mümin ve istikametli insanların elinde olunca, yeryüzü, dokunulmazlıkları çiğneyenlerden ve kutsal değerleri ayaklar altına alanlardan temizlenince, işte o zaman, kutsal değerlerin dokunulmazlığı, yüce Allah’ın istediği gibi tam olarak koruma altına alınır.

İşte İslâm budur! Açık, belirgin, güçlü ve açık sözlüdür, zikzak çizmez. Ama kendisine karşı zikzak çizmek isteyenlere de fırsat vermez.

İşte Kur’an-ı Kerim, müslümanların sağlam yere basmalarını, yeryüzünü kötülükten ve bozgunculuktan temizlemek amacı ile Allah yolunda ilerlerken kaygan zemine ayak basmamalarını telkin ediyor; onların vicdanlarını endişeye, çekingenliğe, kuruntuların kemirmesine ve vesveselerin işkencesine açık bırakmıyor. İşte şu kötülüktür, bozgunculuktur, saldırganlıktır, haydutluktur. Buna göre dokunulmazlık hakkından yararlanması sözkonusu değildir; dokunulmazlıkların siperi arkasında mevzilenerek bizzat bu dokunulmazlıklara darbe indirmesi caiz değildir. Müslümanlar kesin bilgi ve güven içinde, vicdanları ve Allah’ın ilkeleri doğrultusunda yollarında ilerlemelidirler.

Bu gerçek açıklığa kavuşturulduktan, bu ilke yerine oturtulduktan, müslümanların kalpleri huzura kavuşturulduktan ve ayaklarının yere sağlam basması sağlandıktan sonra düşmanların içlerindeki şirretliğin ne kadar derin olduğunun, niyetlerinin ve plânlarının saldırganlık temeline dayalı olduğunun açıklamasına geçiliyor:

“Onlar yapabilseler sizi dininizden döndürünceye kadar sizinle savaşmaya devam ederler.”

Bu açıklama herşeyi bilen ve herşeyin içyüzünden haberdar olan Allah’tan gelen doğru bir tespittir. Burada kötülüğe ve müslümanları dinlerinden koparmaya yönelik iğrenç bir ısrar açığa vuruluyor. Bu ısrarlı çaba, İslâm düşmanlarının sürekli hedefleri olmuştur. Bu çaba nerede ve hangi zaman diliminde olursa olsun müslüman cemaatin düşmanlarının değişmez amacıdır. İslâm’ın yeryüzündeki varlığı, bu dinin düşmanları, her dönemdeki İslâm cemaatinin düşmanları için başlıbaşına bir kin ve korku kaynağı olmuştur. Başlıbaşına İslâm onları rahatsız ediyor, korkutuyor, kinlerini kabartıyor. İslâm o kadar güçlü, o kadar sağlam bir dindir ki, bütün Batı taraftarları ondan korkuyor, bütün haydutlar ondan ürküyor ve bütün bozguncular (müfsitler) ona karşı antipati duyuyor. İslâm gerek başlıbaşına gerek içerdiği apaçık hakk, gerek tutarlı sistemi ve gerekse sağlıklı sosyal düzeni ile doğrudan doğruya somut bir savaştır; o bütün bu nitelikleri ile batıla, haydutluğa, zulme ve bozgunculuğa karşı doğrudan doğruya somut bir savaştır. Bundan dolayı batıl taraftarları, haydutlar, bozguncular onun varlığına katlanamıyorlar. Bu yüzden müslümanların karşısında hep pusudadırlar, onları dinlerinden koparmak, kâfirliğe döndürmek için yanıp tutuşurlar. Kâfirlik olsun da hangi türü olursa olsun, onlar için farketmez. Zira yeryüzünde bu dine inanan, bu sistemin izinden giden, bu düzeni yaşayan bir tek müslüman cemaat varken batıl düzenlerinin yaşayacağına, haydutluklarının ve bozgunculuklarının devam edebileceğine güvenemiyorlar.

Bu İslâm düşmanlarının savaş metodları ve savaş araçları zamanla farklılaşır, fakat hedef hiçbir zaman değişmez. Bu hedef, gerçek müslümanları dinlerinden döndürmektir. Ne zaman ellerindeki silâhlardan biri kırılsa, bozulsa başka bir silah çekerler. Ne zaman ellerindeki silâhlardan biri körelse, etkisini yitirse bir başkasını bilerler.

Herşeyi bilen ve herşeyden haberdar olan yüce Allah’ın vermiş olduğu bu doğru haber karşımızdadır, müslüman cemaati bu düşmanlara teslim olmamaları hususunda uyarıyor, onlara tehlikenin büyüklüğünü gösteriyor, onları düşmanların oyunları karşısında direnmeye, savaşın zorluklarına dayanmaya çağırıyor. Aksi halde karşılaşılacak sonuç dünya ve ahiret hüsranı zararıdır, hiçbir mazeretin ve hiçbir gerekçenin önleyemeyeceği bir azaptır:

“Sizden kim dininden döner de kâfir olarak ölürse böylelerinin bütün yaptıkları dünyada da ahirette de boşa gider. Bunlar Cehennemliktirler ve orada ebedi olarak kalacaklardır.” Burada geçen “Hubut” kelimesi, merada otlayan bir devenin zararlı bir ot yemesi sonucunda önce şişip arkasından ölmesini anlatan bir deyimden türemedir. Kur’an-ı Kerim, burada bu kelime ile insanın işlediği amellerin önce kabarıp sonra yokoluvermeleri olayını anlatmak istiyor. Görüldüğü gibi bu kelimenin somut anlamı ile soyut anlamı arasında sıkı bir uyum var. Yani batıl amelin önce kabarması, görüntüsünün şişmesi, sonunda ise ortadan çekilip yokluğa karışması olayı ile zehirli ot yiyen devenin şişmesi ve bu şişkinlik sonunda patlayıp ölmesi olayı arasında sıkı bir çağrışım vardır.

Kim İslâm’ı taddıktan, onu tanıdıktan sonra baskı ve caydırma darbeleri altında bu dinden dönerse -uğradığı baskının ve karşılaştığı caydırma girişimlerinin çapı ne olursa olsun- yüce Allah tarafından belirlenen akıbeti budur. Yani amellerinin hem dünyada ve hem de ahirette boşa gitmesi, buna ek olarak da hiç bitmeyecek bir Cehennem azabına çarpılmasıdır.

İslâm’ın tadına varan, onu tammış olan bir kalp, gerçek anlamda asla ondan dönemez, vazgeçemez. Bu dönüşün sözkonusu olabilmesi için o kalbin düzelmez, ıslâh olmaz derecede bozulması gerekir. Yalnız, insan takatını aşan ağır işkence karşısında görünüşte taviz verilerek başvurulan korunma önlemi (takıyye) bu sözümüzün dışındadır. Zira yüce Allah merhametli olduğu için insanın dayanma gücünü aşan işkence karşısında müslümana dinini bırakmış gibi davranarak canını kurtarma izni verdi. Fakat bu zor durumda müslümanın kalbi İslâm’a bağlılığını sürdürmeli, imanını seve seve korumalıdır. Başka bir deyimle bu durumda müslümana verilen müsaade, gerçekten kâfir olma, (Allah korusun) sahici bir “dininden dönme” müsaadesi değildir.

Yüce Allah’ın bu uyarısı dünyanın son anına, Kıyamet gününe kadar geçerlidir. Hiçbir müslüman işkenceye, çeşitli caydırma girişimlerine boyun eğerek dinini, Allah’a kesin bağlılığını bırakmakta, imanından ve İslâm’a bağlılığından dönmekte mazur sayılamaz. Yapılması gereken şey cihaddır, mücadeledir, yüce Allah bir çıkış yolu gösterinceye kadar sabretmek, direnmektir. Hiç kuşkusuz yüce Allah kendisine inanan ve O’nun yolunda işkencelere maruz kalan kullarını yüzüstü bırakmaz. O, onları, fedakârlıklarına karşılık olarak iki güzel sonuçtan biri ile; ya zafer ya da şehitlik ile ödüllendirecektir.

Allah yolunda eziyetlere katlananların bir başka beklentisi de Allah’ın rahmetidir. Kalbi imanla donanmış hiçbir mümin bu konudaki umudunu yitirmez:

“Onlar ki iman ettiler, yurtlarından göç ettiler ve Allah yolunda savaştılar. İşte onlar Allah’ın rahmetini umarlar. Hiç şüphesiz Allah günahları bağışlar ve O merhametlidir.”

Yüce Allah mümin kulunun O’nun rahmetine ilişkin umudunu asla boşa çıkarmaz. Nitekim İslâm’ın zor günlerinde Mekkeli (muhacir) samimi müminler grubu, yüce Allah’ın bu vaadini işitmiş, bunun üzerine var güçleri ile cihad etmişler, sabretmişler ve sonunda yüce Allah onlara verdiği sözü ya zafer ya şehitlik olarak gerçekleştirmiştir. ,Bu sonuçların her ikisi de hayır, her ikisi de rahmettir. Böylece onlar Allah’ın bağışını ve merhametini kazanmışlardır. Zira “Allah günahları bağışlar ve O merhametlidir.”

İÇKİ VE KUMAR

Daha sonraki ayette müslümanlara alkollü içkinin ve kumarın hükmü açıklanıyor. Bunların her ikisi de Arapların enerjilerini uğrunda harcayacakları, duygularını ve zamanlarını tümü ile meşgul edecek yüce bir idealden yoksun oldukları günlerde kendilerini kaptırdıkları birer zevk verici eğlence türü idiler.

 

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.