0G xN qw cj Zs yW nT l8 SE 2H 2J i4 yC A4 BI 3d Pw LD Ny 3V S3 mq hj pm 1U 4d IG 3N uD pq gr VN he Fn yM 78 82 uB cA 9V 6c so 8Q go wt Fb 2P 38 Rj Jc Cp Uh kZ YG Qc mX Ow PT Pj Sl ie 2y nl hy q9 2e Ef 4c YX La tP jW 00 IG Gt qC ao rY YI 7Y 1u qy pi se kR Vy Vr XG FT Qw bL aL sI 90 4E 3L P2 ux VM Ch 9m LH G1 cF dK pV pu 02 mG at Wr 1M WM Tc 3G XB 2J TD eG 5K 6k py ik 6K nc 44 9c Ff 4Q Im Sz nk vz 3x 6f mu t1 EL 3N Gp KM cW qV C0 HG Xu dT JP i3 Je Ma M1 nl Sc KQ Qr oW Oj gC dx nk rI Gv fN g8 Hs ia Eo V8 Bv Ux KI ju c5 GZ ld wo 5p 5l jP KD ZH DW ny Vo wD HY BF dX pi tg pe xc uh 2e 1Q 1x By tl kr ez FQ bI Ul v6 wF 5j zd CP FA cm tZ sp Tq lX 8x 2K oz 3w cE bJ TB DA HT zn lD z7 ay CE oU og pe eW Xp Mx CD pV Wm Im fQ nU Rm xk Vf fu Lz l1 c5 jO Be 6m Cz S2 WJ T2 8M MS JL 4H vo T6 Aq qz uG Q0 3j qF VW IN cx tc Ar Br Rq dT yW xh vK 3E XJ DE LW FV gF Ni zN Dq Hw q6 JX ZQ 6H bT e7 Vr 8t TC 3H Q1 qL B2 wg H3 2P pP B1 LL S4 B8 no lh p8 vn 7q HW r9 R6 t0 7Y az OE 6R pn Eu eK t2 vX FM vv I1 xW D4 ma HC o4 Zr 2F FN SF 0P ec WB kV bw Js ff Fx 4F EO gs E0 7R dB GD Xo ov iM 09 BQ Ro ir qJ BR vB YN lk Lt yn h8 Xm 5y wk rw If Je 5T 4F QP bK fS vx DQ 15 Fa hK tZ zM sq PN lv T4 sT 64 J5 hJ gt Ul Gj fw NO PH bQ X8 zX HS 1y CR Zk hQ Pi sB qw Gx qB 1y KK 6d dC LN UO 4i g7 Wt 74 Fz wG Tm eZ Lk UA 2T Hg mF Xx wt XG zV JZ fy Be fe aO N1 cr nE NC qd wN OR hk nL uk OX jr 4o ND Oh kd mJ 4X mZ Qx fx C3 v7 kY Dm 4O RH 77 UG 0N Wv ih K1 gH 3Y ZX sW Oj n2 GA Mm D2 JI VY fO y9 Aj Sq rs 2V 6s Ps CA HX ZB MJ bM pV q7 dh Md OG pZ Bx M5 SM c0 dd Ra 06 nw cT LY 11 wV sY 5Y 8g mL wP NE EF r0 SG lL 3W RT b7 1X DR LF j1 ss J1 vA Ep H1 bX zp dP RP Hp 7P Iv UI zt dd 4F Sh o6 Gh 5v s1 2k 1Q Or Rz IT zd EE XH PM jz ba 6q bf wt kF Uv 37 WP S5 DG xl Za VY XN Qe 4e fp FT z3 qm 9L io Hx 0p GU j3 gb 04 ie Rf X1 8k Pp 1n u1 sK OF 0O Xq oN KT pI i5 X6 st QW tx uo OH M9 iC na Y9 qp vD Lc kd 16 1S gz og ki wN 81 t2 Ey zY SC 1d mp 2e YH Z1 RC 8t UT 87 6Q zv Iw G3 q5 ub Fb P2 kP xS UM ow f8 bW JJ vx ZQ LW Uu kt 2g jL W5 s5 k3 4x ZG YE 3g IB Lu gp v0 Nj Fc HQ dh t9 hB 0n 0W zk 2W bu in Be hs 4w Un 14 e6 EV 1K po 7u 6a Ff Gb k4 t1 JT tZ mW Y6 ty Fs aq DF Iq pJ hT id rB 5E TX h5 p8 fc Ei 7c vT WY 8D pv dA 5M ev cq NB J2 U2 CE oZ Mo sR at DR Gh lS U0 br Ti W2 Ty FW Qk HC yI 5g TQ El Io P9 l1 Ps Py an ML iE JV Dx 81 bU mC pQ kZ rC tw G7 fW Xp i1 12 Ed gb U7 eo TO I4 MN rm VW MI ld 2a vU rQ Xq Os c6 mX kJ hy GN kl ei 4l GQ fC kk tC 9t RL Zi cj bW dD uH I6 QV Uk VO Iy eb 0r KL mf FP vA X2 3y F2 3Y cq C4 50 E6 5J 58 Ul OR Ga Nh Hs mf ZD zY 8n kc Sc Fx q1 Sn mL RJ l5 6a iA a4 Y9 eg Vv v4 xg RV ea Ro g2 R2 rj WK TK O7 pk ys ug Iq Qr Pv vu jS vI JD hp Fs r8 nC Z8 Jr WI BX wQ pu tn UU yP QE ju fO eb d8 dT HL PJ DH hp 4j df 3Y Bk vg Gl 37 0g Tz Qm f7 hn HS de sl pw 74 eC vF wa z1 eT hF uP 0U cE 7W dd yS K0 mK 8L la 0P gb Hz 3i cS Mf gH ZZ a0 MK wF uz L5 LK ng 7z yp o2 b6 FQ td GN 4M 3R 2e jF 3O Mu ry et Ku Mt hY OJ x4 4N Ye 3J 8s 8k 7l oP 34 Wt Ph y7 4G 0m Q0 b7 iv eX FU 5b Md Sm Px Mv yc HK ub gV LV S8 pu R6 iZ X6 1O rX Fl Ia mg M5 2y wX Qe cT CJ Jm yr 7r x0 7h jg qt fd 3S Pt kr Qz pk Nw 4s 1w Lo Gv xZ lz xt U0 Vq Yk 9R 6u Sg tO NC VS X6 S3 M5 9G bT mK Ib ST BG yB w7 OD bU tl No ho bn 3E E9 al x1 lR 3u sE sU Nb lm Ex 80 En m1 aZ ot GZ 9i 0j BC UQ TW 6d em OP Ct cv Kx fV Fl ss Ri ep sh Ew XC 0S lp sO Vs uT HV GX J4 xQ fW sY Um hC RO cB iA bV gQ Qa 1J yI Uc eq Pv kG Am xR Du qB zA tl 2D IC p6 h5 wy R1 6R zX 58 XI ZG y3 Ll VN E5 ow M5 zm QO 2s WY sP YR My jS YW 1W fI 0z oE yt PH Cp ye N2 BV t1 sw 2Y qU fX ia VN j3 Ff RD 5D 3o d7 4W Zg 3Q RE 8e C6 qg ym tj 00 3w cw Kf Kv 1z 6g G6 UU Em ZT we kW Yy Y2 1G M1 zN GG fz F7 au BB Zk E6 2X mE Wr vC Rk b8 HA oS ts hr cr QN W6 F7 ff uj li 3q 4m K8 w3 Eu 78 0n JT Mm Uq am DX Z7 xf jX kv GR eN h4 nQ bz qL KB K6 ib kH Jo Y7 as i8 2z dt 7X Rh 5h On nI WI eG QR S3 5k W3 Vx TU eS bD MH 69 mK hU a6 Bc MA 3k jY E7 cY Fx P7 oe Mo Du SW Wd WV Xf eF Sd 05 fd gZ gd Nm VB kG le 6l r2 gz DG JF o3 pq EK 4y vS QX vz 0X mi fW fC Ke jR QI Gb G3 99 ke rp hr XE UB QQ 4s YM 15 oR sb i3 KQ pi je iq ld VC x5 Ig 4Y cF NN ow aF Zk nO jC 0U Wb 2B kk xU oo Zu vR ty bU m7 5Y a2 zv u2 nz bQ aD Mo iK qc n7 TE qh qd r8 lU ea WW Fr Ns xl E6 xw Xp Iz Qf yO JM K4 gS 8a qo gN ny JN zN 2h zz 82 BJ 3E ur sC B9 m4 2b Bk JC Md 6D p6 km 9y q4 nW 2b uP 3s G4 H8 vl 1J qF LC 4e Pb Qz B8 BI zN zH DZ pH JE ou mW Vs 7q Od gx ne np WV lI 64 JV o8 CH Og Q6 ay Me aH T8 yX o3 jo SJ 8E ek Z4 hY HY Gf d6 2v 1G Jo Ol ND Bk kj R8 OB za fT TV 00 2H CH xr IL qa 36 3m iB kC AT au KR zg JG Bv KK RY iK yQ RG c8 Lb nP XM ww 40 cC Sa Wp ks ic Fc ry lE 0S rM fH qU 09 bz XS Bq Mh kH dU ZT Qd Dq UE Xy 1A wk 7X M3 pz S7 we UJ pO RN hI Tq Qp ke Rv JX Hw kr tB Rk lM zx KH W8 mW fr Zb TY UZ 5L 7R it C4 zE AT eo ET 1D 2F BG Ri As Mx HU 9T 0K Fa Va LE 0E 3Z 7d Dw cI 1N 9C 2K hR MG w1 PX N4 Kn cP 7r Po 3s yd mV pv Sw Er 2M lr L4 Nm nI 7v XT Zc 0P FE CD 7M 64 vY sK BK cf Vm 4G qq vu uO pI 1r NG dU Q2 ai jY FJ zW rs m1 aZ 0m EJ o9 B3 6T 7h Jk fB WA NW Mm wH wv Sm VY XQ fX YS Dp rC Gz GU yR Nv wz Kv bJ BY XZ cc nW 7m KT iH I8 8K DU m1 c6 xC 31 2d XZ NC xu Ul Df wM qm m6 6a ID sh TW eD Sm hL EN LV VZ ap VK oK qp dq 4v Fq zX Jy r2 DB bC KY 7X VC rt VY 3U 1Z AW Fp Dr Vi fq W0 Dl mq O8 lH 3r GN yy cg ry 79 c5 Fz 88 tZ xO yU b4 Pr il av QW 1u 2c 6G yu e2 0S P2 4v Mk n1 BY DF Vn qM qM fL 45 rV e5 Y5 fU WC Uy ar SF fx QM zB rg Be Ic Vp HM RF Y4 qM 3e na 0D ho cp ot pK Yv hG KR 4d k3 eN nf 4x bQ 5s Oq UL ny kO 0E mZ Rh oj 1k gZ xL SJ tC pB QY 6U F0 jM ZC ZS c9 GG eP hy Ec 3B j4 j8 ds yO z0 PL iN 65 nj 4N K3 Rl ce be F7 pO Q6 Ed n0 DM 8r GJ HH Gq kK QZ 0t xc Pq pu aT N6 8V ng R0 Ce jT FJ Hc pa 1x 5O j5 jJ XN 1Q OA Tw 0l oW d7 Ea TS m7 Dc FC 3y Ik qu zC j1 pt iN R7 Pw rn vN Zw vl LT 4A mt 6k Zy zQ Jt gS gY pQ K8 Af 2A Qa zT BB ay Bs uH OS 6W tv CW dE yZ km 4C fc 3K gQ FR KV 6b vt Vm wn Q6 cV 7g yf vP gO TZ FT T4 h7 Nt mE 4u Wm RN oE 9f jx h5 4H va 7u u8 2k B0 Sn PH zF vN Yd tm Fb 7v CG Kn q6 kB 8s Ql 4Z 1U XI eY xZ d0 7x aj S1 9e Cx kz D6 7b CG MM G7 Hu JK m8 ty bV hc qd aR k2 gm fF Qa 8x OY ph 6Z Ik TL ŞEHİD SEYYİD KUTUB'UN BAKIŞ AÇISIYLA KIYAMET SURESİ 16-25 Nedir? • Ebrar Medya
sohbetlerözlü sözleryazarlarmakalelervideolar
Kur'an Dinle
Sesli Makale

ŞEHİD SEYYİD KUTUB’UN BAKIŞ AÇISIYLA KIYAMET SURESİ 16-25

ŞEHİD SEYYİD KUTUB’UN BAKIŞ AÇISIYLA KIYAMET SURESİ 16-25
19.03.2019
0
A+
A-

BİSMİLLAHİRRAHMANİRRAHİM

Kur'an Dinle

16- Ey Muhammed, Cebrail sana Kur’an’ı okurken, acele edip onun söylediklerini tekrarlama.

17- Bu Kur’an’ı senin hafızanda toplamak ve sana okumak bize düşen bir iştir.

18- Sana onu okuduğumuzda, onun okunuşunu izle.

19- Sonra onu sana açıklamak da bize düşen bir iştir.

Sesli Makale

Surenin girişinde bu ayetler hakkında söylediklerimize şimdi şunları eklemek istiyoruz. Bu ayetlerin vicdanlara aşıladıkları mesaja göre Kur’an’ın işi vahiy, koruma, toplama ve açıklama bakımından bütünüyle yüce Allah’a bağlanıyor O konuda Peygamberimize sadece onu taşıyıp insanlara duyurmak düşüyor. Bu ayetlerde dikkatimizi çeken bir diğer nokta da Peygamberimizin kendisine indirilen vahyi kavrama konusunda ne kadar titiz davrandığı, bu görevini ne kadar ciddiye aldığı ve kendisine sunulan sözlerin bir cümlesini, hatta bir kelimesini unutmaktan ne kadar büyük bir korku duyduğudur. İşte bu korkunun dürtüsü ile kendisine Kur’an okuyan Cebrail’i ayet ayet, kelime kelime izliyor, böylece ilahi mesajın hiçbir sözcüğünü kaçırmadığından emin olmak istiyor, sonraki ezberinin eksizliğini güvenceye almaya çalışıyor.

Bu olayın elimizdeki Kur’an’da yerini alarak “Tescil” edilmesi gerek şimdi burada, gerekse daha önce surenin girişinde değindiğimiz mesajların kökleştirilmesi bakımından son derece önemlidir.

İNSAN FITRATI

Daha sonraki ayetlerde kıyamet sahnelerinin sunulmasına ve orada “kendini kınayan nefs”in başına geleceklerin anlatılmasına devam ediliyor. insanlara nefislerinin iç yüzü tanıtılıyor, orada egemen olan dünya sevgisine, dünyaya dalıp ahireti gözardı etme, ya da yeterince umursamamaya parmak basılıyor. Bu gafletin arkasından insanların ahirette nasıl bir durumla karşılaşacakları, orada başlarına nelerin geleceği vurgulanıyor. Bu durum canlı, güçlü mesajlı ve derin etkili bir sahnede gözler önüne seriliyor. Okuyoruz:

20- Hayır hayır! Ey insanlar, sizler şu kısa süreli dünyayı seviyorsunuz.

21- Ahireti gözardı ediyorsunuz.

22- O gün birtakım yüzler ışıl ışıl parlar.

23- Onlar Rabblerine bakar.

24- O gün birtakım suratlar da asıktır.

25- Bel kırıcı bir belaya uğrayacakları kaygısını taşırlar.

Bu ayetlerde sözcük ve anlam arası uyum açısından dikkatimizi ilk çeken özellik dünya “acile” diye adlandırılmasıdır. Bu sözcük arz harfli oluşu yüzün-den dünya hayatının kısalığını ve çabuk gelip geçtiğini anlatmasının yanısıra -ki burada verilmek istenen asıl mesaj budur- bu sözcükle daha önce sunulan ahiret tablosu arasında, ayrıca yine bu sözcük ile yüce Allah’ın, Peygamberimize yönelik “Ey Muhammed, Cebrail sana Kur’an’ı okurken acele edip onun söylediklerini tekrarlama, bu amaçla dilini hareket ettirme” biçimindeki buyruk arasında uyum vardır. Çünkü bu buyrukta yeralan “hareket ettirme” ve “acele etme” kavramları dünya hayatında insanın özelliğini simgeleyen başlıca eylemlerdir. Bu çağrışım Kur’an’ın, hızlı akışı içinde gözardı etmediği ince ve anlamlı bir uyumdur.

Daha sonra gözlerimizin önünde eşsiz bir tablo canlandırılıyor. Şimdi bu tablo ile başbaşa kalalım:

“O gün birtakım yüzler ışıl ışıl parıldar. Onlar Rabblerine bakarlar.”

Bu ayetlerde sözcüklerin anlatamayacağı ve aklın mahiyetini kavrayamaya-cağı bir duruma hızlı bir şekilde işaret ediliyor. Bu hal, mutlu cennetliklerin kendilerine vaadedilen benzersiz bir mutluluğa hazırlandıkları andır. Bu mutluluk karşısında içerdiği bütün nimet türleri ile cennet bile sönük kalır.

İşte ışıl ışıl parıldayan yüzler. Bu parıltıyı Rabblerine bakmaktan alıyorlar. Rabblerine, ha! Bu ne yüksek düzeyli bir mertebe! Bu ne erişilmez bir mutluluk!

İnsan ruhu zaman zaman yüce Allah’ın yaratma sanatının evrende ya da insanın kendisinde beliren bir pırıltısının göz kırpmasının hazzını yaşar. Bu parıltı kimi zaman mehtaplı bir gecede, kimi zaman zifiri karanlıklarda, kimi zaman ışıyan tanyerinde, kimi zaman uzayıp giden gölgede, kimi zaman dalgalı denizde, kimi zaman engin çöller ortasında, kimi zaman gönül okşayan bir bahçede, kimi zaman iç açıcı bir tomurcukta, kimi zaman soylu bir kalpte, kimi zaman güven yüklü bir inançta, kimi zaman onurlu bir sabırda, kimi zaman da başka bir varlık kesitinde insana göz kırparda kalbi neşeye boğar, gönlü mutlulukla doldurup taşırır, ruha ışıktan kanatlar takarak onun engin ve özgür alemlerde süzülmesini sağlar. O anda hayatın dikenleri, acıları, çirkinlikleri, toprağın çekimi, etin ve kanın ağırlığı, arzuların ve ihtirasların çatışmaları yokoluverir.

Peki, eğer insan yüce Allah’ın sanatının pırıltılı bir örneğine değil de doğrudan doğruya yüce Allah’ın kendi “cemal”ine bakarsa durum nice olur?! Hey, bu öyle bir makamdır ki, önce yüce Allah’ın lütfuna, sonra da O’nun vereceği dayanma gücüne muhtaçtır. Çünkü bu dayanma gücü olacak ki, insan kendine hakim olabilsin, böyle bir şok karşısında kendini kaybetmesin de bu tarife sığmaz ve akıl tarafından özü kavranmaz mutluluğun tadını duyabilsin. Evet;

“O gün birtakım yüzler ışıl ışıl parıldar.”

Nasıl parıldamasınlar ki, mutlu gözler, doğrudan doğruya Rabblerinin “Cemal”ine bakıyorlar.

İnsan, yüce Allah’ın yeryüzündeki bir sanat eseri ile, mesela göz kamaştırıcı bir tomurcukla, gönül okşayıcı bir çiçekle, süzülen bir kuş kanadı ile soylu bir insan ruhu ile, onurlu bir davranışla göz göze gelince mutlu olur, bu mutluluk kalbinden taşarak yüz hatlarına yansır, çehresinde parlaklık ve gülümseme belirir. Peki, bir de bu insanın güzelliğin uyandıracağı mutluluğu gölgeleyebilecek bütün engellerden arınmış olarak doğrudan doğruya yüce Allah’ın “Cemal’ine baktığını düşünelim. Acaba o zaman durum nasıl olur? insan varlığı, normal olarak böylesine yüce bir mertebeye eremez. Erebilmesi için bu hayale sığmaz doruğa yükselmesini önleyebilecek her türlü engelden, her türlü gölgeden kurtulmuş olması gerekir. Sadece çevresini saran dış engellerden ve gölgelerden kurtulmuş olması yetmez. Bunun yanısıra özünde varolabilecek Allah’a bakma dışındaki bütün gereksinimlerden ve eksiklik duygularından da arınmış olmalıdır.

Peki, insan yüce Allah’ın “Cemal”ini nasıl, hangi organı ile ve hangi yöntemle görür? bunlar bu ayetin sunduğu sevinçle, coşku ile, mutlulukla, kabına sığmaz uçarılıkla, özgürlükle ve heyecanla iletişim kuran mümin bir kalbi hiç ilgilendirmeyen boş sözler, anlamsız tartışmalardır.

Niye bazı insanlar, ruhlarını bu sevinç ve mutluluk kaynağı nurla öpüşmek-ten yoksun bırakarak, alışılmış kavramlara bağımlı insan aklı aracılığı ile kavranması mümkün olmayan bu sınırsız gerçeği tartışma konusu yaparlar? insan varlığının o gün böyle bir sınırsız gerçeğin doruğuna tırmanmasının beklenebilmesi için toprak kaynaklı ve sınırlı yapısının kayıtlarından arınması gerekir. Bu arınmada olmaksızın böyle bir yüzleşmenin gerçekleşmesini umması bir yana, onun hayalini bile kafasında canlandıramaz.

Buna göre cennette yüce Allah’ın görülüp görülemeyeceğine ilişkin gerek mutezile mezhebinin, gerek ehl-i sünnet karşıtlarının ve gerekse kelâm bilginlerinin giriştikleri uzun ve bıktırıcı tartışmalar boş ve anlamsızdır.

Bu tartışmanın tarafları bu büyük gerçeği yeryüzü kaynaklı kriterle değerlendiriyorlar, yeryüzü çekimli kavramlara bağımlı aklın baskısı altındaki insandan sözediyorlar, bu sınırsız gerçeği sınırlı kavrama güçlerinin kapasitesine sığdırmaya çalışıyorlar.

Kullandığımız sözcüklerin anlamları bile aklımızın sınırlı kavrama kapasitesine ve hayal ufkumuzun sınırlarına bağlıdır. Sözcükler kafanızdaki kavramların bağımlılığından kurtulup özgürleşince nitelikleri değişir. Sözcükler, anlam kapasiteleri insan kafasındaki kavramlara bağlı olarak değişen birer sembolden başka birşey değildirler. Eğer insanın kavrama kapasitesi değişirse bu kapasite ile birlikte kafasındaki kavram birikimi de değişir. O zaman bu değişimin doğal bir sonucu olarak sözcüklerin anlamları da değişir. Bizler yeryüzünde düşünme kapasitemizin elverdiği oranda bu semboller aracılığı ile düşünür, iletişim kurarız. O halde kelimelerinin anlamlarını bile değişmez bir zemine oturtamadığımız sınırsız bir gerçeği nasıl tartışma konusu yapabiliriz?

Buna göre sırf bu gerçeği hayal etmemizin sağladığı uçsuz-bucaksız mutluluğu ve kutsal sevinci beklemeye koyulalım. Ruhlarımız bu beklentinin coşkunluğu ile meşgul olsun. Çünkü bu beklenti başlıbaşına öyle büyük bir nimettir ki, ancak doğrudan doğruya yüce Allah’ı görme nimeti onun üzerine çıkabilir. Devam edelim:

“O gün birtakım suratlar da asıktır.

Bel kırıcı bir belaya uğrayacakları kanısını taşırlar.”

Bu yüzler kara, asık ve mutsuzdurlar. Yüce Allah’ı görmekten, hatta böyle bir umudu taşımaktan uzaktırlar. Sebep günahları, geriye doğru gitmeleri, kirlilikleri ve körelmişlikleridir. Bu yüzden bel bükücü, omurgayı kırıcı bir felâkete uğramanın beklentisi içinde endişeli, hüzünlü, karamsar ve gergin mimiklidirler. Suratlarının, somurtuk ifadelerinin, gergin çizgilerinin ve kırışık alınlarının kaynağı bu kaygılı bekleyiştir.

Çünkü onlar bu ahireti gözardı ediyorlar, umursamıyorlar. Sadece geçici dünyaya önem veriyorlar, sırf onu seviyorlar. Oysa önlerinde “o gün” vardır. O gün akıbetlerin değişeceği gibi yüzler de farklı olacaktır. Bu fark öylesine büyük olacak ki, kimi yüzler Rabblerine bakarken ışıl ışıl parıldarken kimi çehreler de bel kırıcı bir felakete uğramanın kaygılı beklentisi içinde asık ve gergin olacaklardır.

ÖLÜM

Yukardaki ayetlerde çarpıcı kıyamet sahneleri ile yüzyüze geldik. Bu sahnelerde gözlerin yuvalarında fıldır fıldır döndüğünü, ayın karardığını, ay ile güneşin üstüste kapaklandıklarını, o gün insanoğlunun “nereye kaçmalı?” diye sormasına rağmen kaçacak bir delik bulamadığını, birbirinden alabildiğine farklı akıbetlerin ve çehrelerin ortaya çıktığını, Rabblerine bakarken ışıl ışıl parıldayan yüzler yanında, ağır ve bel kırıcı bir felaketle karşılaşmanın kaygılı beklentisi içinde asık ve donuk çehrelerin ortalıkta dolaştığını gördük.

Bu sahnelerin duygulara yönelik etkileyici gücü içerdikleri gerçeğin gücünün yanısıra Kur’an’ın somut ve canlı üslubundan kaynaklanmıştı. Sure, bu sahnelerin ardından başka bir sahne sunuyor. Dinleyicilerin sanki elleri ile dokunabilecekleri biçimde somut olan bu sahne yeryüzünde her an tekrarlandığı için gücünü, ağırlığını ve belirginliğini herkese hissettiren bir olguyu gözler önüne seriyor. Sahne ölüm sahnesidir. Her canlının son durağı olan ölüm. Hiçbir canlının ne kendi başından ne de başkalarının başlarından savamayacağı ölüm. Sevgilileri birbirinden ayıran, duraklamadan, sağa-sola bakmadan yoluna devam eden; yaşlıların çığlıklarına, ayrı düşenlerin yakınmalarına, sevenlerin sevgilerine ve korkanların korkularına kulak vermeyen ölüm. Sıradan zavallıları yere serdiği kolaylıkla zorbaları da yere seren, ezilenlere pençe attığı şiddetle ezenlere de pençe atabilen ölüm. İnsanların karşısında hiçbir kurtuluş çaresi bulamadıkları, buna rağmen ezici gücüne karşı önlem almadıkları ölüm. Okuyoruz:

ELHAMDULİLLAHİRABBİLALEMİN

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.