MENÜ

”HATIRLA Kİ…!! ”

153 defa okunduYorumlanmadı kategorisinde, tarihinde yayınlandı
”HATIRLA Kİ…!! ”

بِسْمِ اللهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ

Hamd kendisinden başka ilah olmayan, mutlak manada tek güç ve kudret sahibi olan Allah’a mahsustur. Salat ve selam tüm peygamberlerin ve onları takip eden tabilerinin üzerine olsun.

İstediğini yapmak ile istenileni yapmak,istediği gibi yaşamak ile istenilen gibi yaşamak arasında,kendisine verilen irade(akıl) ile tercih etmekte muhayyer bırakılan insanoğlu ” Emrettiğini emrettiğin şekilde yapacağım. Zatının rızası ile nefsimin istekleri karşı karşıya kaldığında emir ve nehiylerine riayet edeceğim ” diyerek Allah (cc)’a, Galu bela da söz vermiştir.Sorulduğu zaman bir çırpıda ağzımızdan çıkan ,’Galu bela dan beri Müslümanım’ söyleminin yükledigi sorumluluk bilincini . mahiyetini gereği gibi kavrayamadığımız ,şuuruna varamadığımız bir vakı’a dır.

Cenabı Allah  öncelikle gelmiş ve gelecek bütün insanların ruhlarını yaratmıştır.Bunları ruhlar âlemi denilen bir âlemde bir araya getirmiştir.Daha sonra hepsini birden huzurunda toplayarak kendilerine hitaben:”Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” Diye sormuştur.

Ruhlar da:” Evet, sen bizim Rabbimizsin”, diye cevap vermişlerdir.İşte bu konuşmanın vuku` bulduğu zamana, Kâlû Belâ denir.

Nereden gelip,nereye gittiğimiz sorularının cenderesi içinde samimi olarak Kur’an’a yaklaştığımızda  A’raf suresi 172. Ayet-i kerim’e karşımıza çıkmaktadır ki; Allah (cc)’u, Peygamber (sav) vasıtasıyla insanlara, galu bela da verdiği sözü ,ahd-i( misak) hatırlatmaktadır;

وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنۢ بَنِىٓ ءَادَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ ۖ قَالُوا۟ بَلَىٰ ۛ شَهِدْنَآ ۛ أَن تَقُولُوا۟ يَوْمَ ٱلْقِيَٰمَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَٰذَا غَٰفِلِينَ

*Hani Rabbin (ezelde) Âdemoğullarının sulplerinden zürriyetlerini almış, onları kendilerine karşı şahit tutarak, “Ben sizin Rabbiniz değil miyim?” demişti. Onlar da, “Evet, şahit olduk (ki Rabbimizsin)” demişlerdi. Böyle yapmamız kıyamet günü, “Biz bundan habersizdik” dememeniz içindir.* Ara*f 172

misak Sağlam olma, işi sağlam tutma, güçlendirme, emniyet etme, sözleşme, anlaşma ve bir şeyi bağlayacak ip; Allah’a, Rasulüne ve insanlara verilen sözü, yapılan her türlü anlaşmaları ifade eden bir terim. Misak; ahd, akd, and gibi kelimelerle eş anlamlıdır

Ahd= söz vermek, emir, talimat, taahhüt, antlaşma, yükümlülük, itimat veren söz, yemin, misak, bir şeyi korumak anlamlarına gelir. Bir şeyi her durumda koruyup gereğini yerine getirmek demek olan ahidde hem yemin, hem de kesin söz verme anlamı vardır. Ahd hem Allah’ın insanlara teklif etmiş olduğu hükümler ve hem de insanların Allah’a karşı veya Allah namına diğerlerine karşı yerine getirmeyi taahhüd etmiş oldukları hususlardır. Kur’an-ı Kerim’de “Allah’ın ahdini yerine getiriniz” (el-En’am, 6/152) buyrulur. Âlimler buradaki ahdi şöyle izah etmişlerdir: “Allah’ın ahidlerini îfa ediniz. Gerek Allah’ın size teklif etmiş olduğu ahidleri, emirleri, nehiyleri ve gerek sizin Allah’a veya Allah nâmına diğerlerine verdiğiniz ahidleri, adakları, yeminleri, akitleri, doğru olan her tür taahhütleri yerine getiriniz. İslâm’da ahdi bozmak haramdır.Gerek Allah’a ve gerekse insanlara karşı verilen ahdin yerine getirilmesi gerekir. Kur’an’da kurtuluşa eren müminlerin sıfatları sayılırken: “Onlar emanetlerini ve ahidlerini yerine getirirler. ” (Mü’minûn, 23/8) buyurulur.
İnsan, Allah’tan başka Rabb tanımayacağına dair Allah’a ahid vermiş, Allah *cc* da bu konuda kendisinden ahid almıştır; yani muahede yapmışlar, ahidleşmişlerdir.

Al-i İmran Suresi, 76. ayet:” Hayır; kim ahdine vefa eder ve sakınırsa şüphesiz Allah da sakınanları sever.!!

Ra’d Suresi, 25. ayet: Allah’a verdikleri sözü, onu kesin olarak onayladıktan sonra bozanlar, Allah’ın ulaştırılmasını emrettiği şeyi kesip-koparanlar ve yeryüzünde bozgunculuk çıkaranlar; işte onlar, lanet onlar içindir ve yurdun kötü olanı da onlar içindir.

Allah azze ve celle Ruhlar aleminde (elest bezmin ‘de)Adem oğullarından dünya hayatına göndermeden önce anlaşma yapmış ve nefislerimizi bize şahit tutarak ‘Elestu birabbi kum’ (ben sizin rabbiniz değil miyim?) sorusuna karşılık, Adem oğulları ‘Galu bela şehidna’ (evet şahit olduk! sen bizim Rabbimizsin ) diyerek tasdik etmiş bu sözün gereği dünya hayatına şahitliğini yapmak ve yaşamak üzere sözünde duranlar ile durmayanların birbirinden ayrılması  için imtihan üzere göndermiştir.

اَلَّذ۪ي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيٰوةَ لِيَبْلُوَكُمْ اَيُّكُمْ اَحْسَنُ عَمَلًاۜ وَهُوَ الْعَز۪يزُ الْغَفُورُ

*O, amel (davranış ve eylem) bakımından hanginizin daha iyi (ve güzel) olacağını denemek için ölümü ve hayatı yarattı. O, üstün ve güçlü olandır, çok bağışlayandır.* MÜLK=2

insan ruhunun bu sözünde ne derece samimî ve doğru olduğunu ortaya çıkarmak için, şu dünyayı bir imtihan yeri olarak yaratmıştır. onları belli zaman aralıklarıyla şu imtihan meydanına göndermiştir.Böylece insanın önüne iki yol açılmıştır: Ya akıl ve iradesini iyiye kullanarak Kâlû Belâ`daki gibi Allah`ı Rab tanımakta devam edecektir.Yahut da iradesini ve aklını kötüye kullanarak Rabbini inkâr edecek, O`na kulluktan kaçacak, Şeytan’ın yoluna sapacaktır.

Allah azze ve celle nicin Rab sifati ile misak aldi

Allah azze ve celle kendini Rab olarak tasdik eden kullarinin dunya hayatinin süslü cazibesine kapılacağını verdiği  sözü unutacağını ve başka Rabler edinebileceğini biliyordu insanin sadakatli olabilmesi  Rab kavramını çok iyi anlamsına bağlıdır.

RAB

“Rabb” kelimesi, terbiye eden ve yetki sahibi anlamında Arapça bir isimdir. Bu kelime aynı zamanda, ıslah etmek, üzerinde tasarrufta bulunmak, kemâle erdirmek, efendi olmak, sorumluluğunu yüklenmek, başkanlık yapmak, mâlik ve sahip olmak, sözü dinlenmek, itaat edilmek, üstünlüğü ve otoritesi kabul edilmek gibi anlamlara da gelir.

Kur’ân’î bir terim olarak Rab; varlıklar âlemini yaratan, terbiye ederek geliştiren, onları maddî ve mânevî olgunluğa götüren, terbiyenin bütün gereklerine mâlik ve her şeye sahip olan Allah anlamına gelmektedir. Allah’ın umumi isimlerindendir. Kur’an’da Allah lafzından sonra en çok kullanılan isimdir; 968 defa geçer. Nüzul sıralamasında ilk âyette kullanılan isim/sıfat, Rab ismi olduğu gibi, Kur’an’ı açtığımızda bizi ilk karşılayan Fâtiha’nın başlangıcında da yine O’nun onlarca ismi arasından seçilerek başa alınan Rab ismidir.

Rab, sadece terbiye eden (mürebbî) anlamında olmayıp,yaratmak, rizik vermek,yardım etmek, yol göstermek, tasarruf etmek, korumak, her şeye hâkim olmak, hukum koymak,emretmek ve yasaklamak, sakındırmak gibi terbiyenin bütün gereklerine sahip olabilmeyi de ifade etmektedir. Bunun için rab denilince, sadece terbiye ve mâlik olma durumları değil; her şeye sahip olan ebedi ve sonsuz kudret sahibi Allah anlaşılmalıdır. Bu özelliğinden dolayı rab kelimesi, Allah’tan başka varlıklar için, bir şeye izâfe edilmeden tek olarak kullanılamaz.

Allah’tan başkasının hükmünü hüküm edinmemek, O’nun dinini her şeyden üstün tutmak, bütün mahlûkatı O’nun mutlak hâkimiyetine teslim olmuş bilmek, Allah’ı gerçek rab olarak tanımak demektir.

 

“…Allah’ı bırakıp da birbirimizi (kimimiz kimimizi) rabbler edinmeyelim” (Âl-i İmran, 3/64).

“Onlar Allah’ı bırakıp hahamlarını, papazlarını ve Meryem oğlu Mesih’i Rableri olarak kabul ettiler. Halbuki bir tek Tanrı’dan başkasına kulluk etmemekle emrolunmuşlardı. O’ndan başka tanrı yoktur. Allah koştukları eşlerden münezzehtir” (et-Tevbe, 9/31).

Bu iki ayette geçen rabb kelimelerinin çoğulu olan “erbâb” lafızları, toplulukların ve milletlerin önder ve rehber edindikleri kimselere işaret etmektedir. İnsanlar bu önderlerin emirlerine uyarlar, yasaklarından kaçınırlar ve onların koydukları kural ve kaidelere de uyarlar; onların hiç bir delile dayanmaksızın ileri sürdükleri helâl ve haram gibi değerlendirmelerini de kabul ederler. İşte Yüce Allah, onların gerçek mânâda rabb olmayıp diğer insanlar gibi âciz birer insan olduklarını haber veriyor.

Kur’an’da Rab ismi, sonsuz kudreti ile her şeyi idaresi altına alan, yöneten, terbiye eden ve bunları yapabilecek kudrete mâlik olan Allah anlamına gelmektedir. Ayrıca, Rab ismi, her şeyi idare eden, koruyup gözeten, hâkimiyeti altında bulunduran ve gerçek rab olan Allah’a, O’nun rubûbiyet bağına, mutlak tevhid ve tam bir kulluk şuuru ile bağlanmayı da ifade etmektedir. Allah’tan başkasının hükmünü hüküm edinmemek, O’nun dinini her şeyden üstün tutmak, bütün mahlûkatı O’nun mutlak hâkimiyetine teslim olmuş bilmek, Allah’ı gerçek rab olarak tanımak demektir. “Rab” kelimesi, Kur’ân-ı Kerim’de tam 968 yerde geçer. Rab kelimesinin çoğulu olan “erbâb” 4 yerde ve bu kelimeden türemiş olan “rabbâniyyûn” 3, “ribbiyyûn” ise bir yerde kullanılır. Toplam olarak “rab” kelimesi ve türevleri Kur’an’da 976 yerde tekrar edilir.

Allah, kendi katında tek geçerli din olan İslâm’ı, insanları, kullara ve diğer varlıklara ibâdet etmekten kurtarıp, Allah’a kulluk etmeleri için göndermiştir. İslâm, insanları kulların zulmünden, Allah’ın adaletine götürür. Tevhid gerçeğinin birinci şartı, Rubûbiyette tevhiddir. Yani gerçek Rab ve Hâkim olanın tek bir Allah olduğuna inanmaktır. İkinci şartı da, uluhiyette kullukta tevhiddir; bu da Allah’tan başkasına kulluk etmemektir. İnsan, Rabbine ibadet etmekle yükümlüdür. Müslüman, yalnızca Allah’a ibâdet eden kimsedir. Sadece Allah’a ibâdet ise, Allah’tan başkasını rab edinmemek, O’na hiçbir varlığı ortak koşmamak demektir.

De ki: Sizi gökten ve yerden kim rızıklandırıyor? Ya da o kulaklara ve gözlere kim sahiptir (onları yaratıp yöneten kimdir)? Ölüden diriyi, diriden ölüyü kim çıkarıyor? (Yaratma) işini kim düzenleyip yönetiyor? “Allah” diyecekler. O halde O’nun azâbından korunmuyor musunuz? İşte gerçek Rabbiniz Allah budur. Haktan sonra sapıklıktan başka ne var? Öyleyse nasıl (haktan sapıklığa) çevriliyorsunuz?” (10/Yûnus, 31-32)

“Size ulaşan her nimet Allah’tandır. Sonra size bir sıkıntı dokunduğu zaman da yalnız O’na yalvarırsınız. Sonra, sizden o sıkıntıyı açıp kaldırdığı zaman, içinizden bir grup derhal Rablerine ortak koşarlar.” (16/Nahl, 53-54)


“Hahamlarını ve râhiplerini Allah’tan ayrı rablar edindiler. Meryem oğlu Mesih’i de. Oysa kendilerine yalnız tek ilâh olan Allah’a ibadet etmeleri emredilmişti. O’ndan başka ilâh yoktur. O, onların ortak koştukları şeylerden münezzehtir.” (9/Tevbe, 31)

Adiyy b. Hatem, Peygamberimizin davetini alınca, çağrısını işitince Şam’a kaçtı. Bu zat cahiliye döneminde hristiyan olmuştu. Bir ara kız kardeşi kabilesinden birkaç kişi ile birlikte müslümanlara esir düşmüş, fakat Peygamberimiz kadını bağışlayarak, serbest bırakmıştı. Kadın kardeşinin yanına dönünce onu müslüman olmaya ve Peygamberimize gidip kendisi ile görüşmeye teşvik etmişti. Bunun üzerine Medine’ye geldi. -Bu zat o sırada Tay kabilesinin şefi idi, babası da cömertliği ile ün salmış bir kişi olan Hatem Tai idi.- Peygamberimizin huzuruna vardığında boynunda gümüş bir haç vardı. O sırada Peygamberimiz `Onlar Allah’ın dışında hahamlarını ve rahiplerini ilah edindiler’ cümlesi ile başlayan ayeti okuyordu. Ayet bitince bizzat kendi ifadesine göre Peygamberimize `Onlar, hahamlarına ve rahiplerine tapmıyorlar, kulluk etmiyorlar’ dedi. Onun bu sözlerine Peygamberimiz şu karşılığı verdi:

“Evet, ama din adamları onlara helal şeyleri yasakladılar ve haram şeyleri serbest ettiler. Onlar da din adamlarının bu hükümlerine uydular. Bu tutum, onların, din adamlarına kulluk etmeleri anlamına gelir.”

Kur’an’da rablığın belirgin özellikleri açık olarak bildirilmiştir. Bunların başında, insanlardan mutlak itaat ve kulluk istemek, insanlık hayatını ve varlıklar âlemini düzenleyen ilâhî nizamlar koymak, mutlak değer ölçüleri belirtmek gibi özellikler gelir. Bunlardan birini kendine tahsis eden insan, rablık iddiasında bulunmuş olur. Allah, Kur’ân-ı Kerim’de, ibâdet edilecek tek rab olduğunu açık bir şekilde bildirmiş ve kendisine bu konuda şirk/ortak koşulmamasını istemiştir. Buna rağmen, insanların yine de Allah’tan başka varlıkları rab edindikleri görülmektedir. Bir kısım insanlar çıkıyor, rabba ait olan özellikleri kendilerine mal etmeye kalkışıyorlar. Sonra da insanları gerçek Rabb’ın emir ve yasakları dışında kendi koydukları kurallara, ilkelere, değer ölçülerine ve kendi düşüncelerine kayıtsız şartsız uymaya çağırıyorlar. Oysa bu durum, rablık iddia etmenin ta kendisidir. Bazı insanlar her ne kadar onlar için secdeye varmasalar da Allah’ın koyduğu hükümleri bırakıp, onların gayr-ı meşrû emirlerini benimseyerek dinlemek suretiyle onlara kul olma derekesine düşerler. Onların bu durumu Allah’tan başkalarını rab edinmeleri demektir.

“O, göklerin, yerin ve ikisi arasındakilerin rabbıdır. Daima üstündür, çok bağışlayandır.” (38/Sâd, 66)

“Sizden biriniz (kölesine) kulum ve kölem demesin. Köle de efendisine “rabbım” demesin; sadece efendim desin. Hepiniz Allah’ın kulusunuz. Gerçek rab, Allah Teâlâ’dır.” (Buhârî, Itk 17; Müslim, Elfâz 14) Peygamberimiz, Allah’tan başkasına kul olmak ve O’na diğer varlıkları ortak koşmak tehlikesini gidermek için böyle buyurmuşlardır. Çünkü her şeyin gerçek sahibi ve mâliki Allah’tır. Rubûbiyet, Allah’a ait bir sıfattır. İnsanlar ise O’nun terbiyesi altındadır. Allah’tan başka varlıkların rab diye isimlendirilmeleri, bazılarının da başkalarının kulu kabul edilmeleri İslâm’la, tevhidle bağdaşmayan bir alçalmadır.

İslâm’ın hâkim olmadığı yerde, güçlüler kendilerini rab yerine koymaya; zayıflar da bu rab taslaklarının rablığını kabul etmeye meyillidirler….. devam edecek insallah

Rabbim Hakk’ı hak bilip Hakk’a sarılan, batılı batıl bilip batıldan uzaklaşan kullarından eylesin inşallah

Elhamdulillahi Rabbil Âlemin

 

 

 

AFRA HATUNTüm Yazıları
Yorum Yaz